Sinai woestijn

Het is in de 20e eeuw een aantal keer bevochten. Het wordt door de Landengte van Suez verbonden met de rest van Egypte, maar tegelijkertijd door het Suezkanaal gescheiden van Afrika.

Het schiereiland wordt begrensd door de Middellandse Zee in het noorden en dan met de klok mee door deGazastrook, Israël, de Golf van Aqaba, de Rode Zee, de Golf van Suez en het Suezkanaal. Op het schiereiland liggen het Sinaï gebergte en de Sinaï woestijn

Voornaamste economische takken zijn toerisme, veiligheid, nomadische veeteelt (schapen, geiten en kamelen), visvangst. De belangrijkste badplaatsen vandaag zijn Sharm el Sheikh wat in het zuidelijkste puntje van de Sinai ligt, 2 uur noordelijker Dahab, weer 1,5 uur verder Nuweiba en helemaal bovenin naast Eilat, Taba.

Het landschap is van een natuurlijke schoonheid die een diepe indruk op u zullen maken. Prachtige wandelingen in de roodbruine heuvels in het zuiden of bijzondere vergezichten in het noorden. Bovendien is het altijd een plek geweest voor de vluchteling om in te verdwijnen, een zwaar bevochten plek meerdere malen, en een zeer rijke geschiedenis – profeten, nomaden, vluchtelingen en overwinnaars – allen hebben ze hier hun voetstappen achtergelaten.

Sites om te bezoeken

Berg Serabit

Archeologen hebben ontdekt dat de vroegst bekende kolonisten in de Sinaï ,ongeveer 8000 jaar geleden mijnwerkers waren. Aangetrokken door de regio's overvloedige koper turkoois en deposito's, werkten deze groepen zich langzaam zuidwaarts, hoppend van het ene naar het depot In 3500 voor Christus, de grote turquoise aderen van Serabit el-Khadem waren gevonden. Toen de koninkrijken van Egypte werden verenigd onder de eerste farao's,hadden deze de schatten snel in de gaten en werden ze systematisch uitgesneden uit Serabit el-Khadem Voor de Egyptenaren, de brilliant blauw-groene steen werd voor talloze doeleinden gebruikt: scarabeeën, emailwerk,ook werd in poedervorm turkoois gebruikt om van alles te kleuren van fijne beeldjes tot bakstenen. Tevens vind je op Serabit el-Khadem de ruïnes van een tempel gewijd aan Hathor.Deze plaats is niet bepaald makkelijk te bereiken, tenzij je precies weet waar je het zoeken moet. Het is geen belangrijke toeristenbestemming. Hoewel zijn pharaonische ruïnes niet spectaculair zijn vergeleken met die van het Nijldal, maakt deze plek juist door zijn afgelegen locatie en zijn woeste schoonheid een lange omweg, voor wie hem zich getroosten wil, beslist de moeite waard. Er zijn een aantal sokkels, grote cartouches en stenen bavianen

De weg erheen is praktisch nergens aangegeven en evenmin verhard voor wat betreft het laatste traject vanaf de grote snelweg langs de kust van de Golf van Suez. De klim naar de tempel vanaf de zandweg is redelijk steil en de tempel is normaliter in minder dan twee uur te bereiken, behalve wanneer tijdens de zomer de temperaturen gemakkelijk tegen de 50°C kunnen lopen.

Wadi Feiran, de grootste oase in Zuid-Sinaï. Hier leefde een bedoeïenenstam, de Gebel el Banat, voornamelijk bestaande uit vrouwen, die niet uitgehuwelijkt wilden worden. Ze vluchtten de bergen in en als zij terug gehaald dreigden te worden door de families, dan stortten zij zich van de berg af. Liever dood, dan getrouwd zonder liefde.

Ook gelooft men dat in op deze plaats Mozes op een rots sloeg waardoor een bron ontstond. Hier ontstond de eerste christelijke gemeenschap. Nu rest een nog een klooster, waar je enkel een bezoek aan mag brengen via de toestemming van St.Catharina klooster.

Zowel toen als nu is het relaxte en prachtig beboste oase met 12.000 dadelpalmen en ommuurd. Aan beide kanten rijzen hoge rotsachtige bergen die op verschillende tijden van de dag verschillend kleuren.

Zes uur verder ligt de berg Serbal, waarvan de eerste Christenen dachten dat dat de berg van Mozes was. Diegene die de tocht onder begeleiding van professionele bedoeine gidsen aandurft, wordt beloond met geweldige vergezichten. In Al-Milga vlak bij St.Catherina kunnen gidsen simpel geregeld worden.

Wadi Mukhatab, deze Wadi verbind Wadi Feiran met Wadi Maghara. In deze wadi bevinden zich talloze inscripties van verschillende tijdperken merendeels Nabateïsche tijd, maar ook uit de Romeinse en Byzantijnse tijd.

Het woestijnlandschap van graniet- en zandstenenformatie bij Ramlat Himayir.

Daar in de omgeving vindt u het Bos van de Pilaren.

De kleine oase Bir Igna is een handige stopplaats voor een lunch.

Wadi khudra, een groene vallei van woestijnkruiden en acacia-bomen.

Nagb el Baraqa, beter bekend als de heilige berg van de Sinaï, een landschap met duinen en kliffen van zandsteen.

White Canyon (de vallei dankt zijn naam aan het feit dat het mineraal van de stenen wit is waardoor er een prachtig gepoederd zandpad is ontstaan).